Loskomen van het ego

Na een maand koersen met de bus gaan we te voet verder. Dat voelt gek genoeg als een logische keus, want dat doen mensen in Spanje wanneer ze op zoek zijn naar het noorden: ‘El Camino del Norte’.

De Camino Del Norte is een pelgrimsroute langs de kust in het noorden van Spanje naar Santiago de Compostella. Deze route van meer dan 800 kilometer doorkruist de regio’s Baskenland, Cantabrië, Asturië en Galicië.

Het zoeken van mijn noorden heeft vooral betrekking op wie ik ben zonder mijn uniform. Een van de redenen van mijn sabbatical, als militair, is ervaren hoe het is om even geen militair te zijn. Ik kan in ieder geval bevestigen dat er geen aan-/uitknop is. Elf jaar diensttijd heeft mij als mens gevormd en dat komt nu dus terug in het dagelijks reizen. Op elke plek parkeer ik achteruit in, zodat ik meteen weg kan rijden. Voor ik vertrek doe ik een ‘rondje voertuig’ en controleer ik of alles goed vast zit. Bij het bepalen van onze nieuwe slaapplek analyseer ik automatisch eerst het terrein en het weer, want dan weet ik beter of de plek voldoet. Nelleke maakt me ervan bewust dat dit niet voor iedereen gangbaar gedrag is.

Na deze bewustwording zet ik m’n filosofische hoed op waarbij ik me afvraag wat gangbaar gedrag dan wel is. Waarschijnlijk hebben de twee boeken die ik aan het lezen ben (‘Voor ieder wat waars’ en ‘Socrates op sneakers’) er wat mee te maken.
Is gangbaar gedrag wat de meeste mensen uit onze omgeving zouden ervaren? Zoals het gangbaar is dat de meesten in verschillende levensfasen meer tijd, geld of gezondheid wensen? Geen idee.
Ik merk dat ik het moeilijk vind om mezelf niet met anderen te vergelijken. Ik ben meer dan ik wil bezig met de vraag ‘doe ik het wel goed genoeg?’.

Wanneer ik puur naar mezelf kijk weet ik dat het zijn van militair een groot deel van mijn ego beslaat. Dat weet ik, want wanneer het militaire leven ter discussie wordt gesteld, dan is mijn automatische reactie verdedigen. Ik kan makkelijk verdedigen waarom het logisch is dat ik vorig jaar binnen 2 tot 7 (of 5, of 10 of 14) dagen in een crisisgebied moest staan, ook al had Nelleke andere plannen. Ik kan ook makkelijk verdedigen dat het belangrijk was om oneigenlijk werk uit te blijven voeren, ondanks dat goede collega’s de dienst hierom verlieten. En dat er geen speld tussen te krijgen is wanneer het ambitieniveau gehandhaafd blijft wanneer jonge leidinggevenden minder tot geen (gevechts)ervaring hebben. Toch zijn deze onderwerpen de discussie waard. Het zijn van militair is een groot deel van mijn ego, want wanneer dat wordt bekritiseerd, voelt het alsof mijn identiteit wordt aangevallen.

Ik ben nieuwsgierig wat het me gaat opleveren wanneer ik dit bewustzijn kan omzetten in concrete acties. Acties die meer uitgaan van de sterke kanten van dit ego. Acties die aanspraak doen op waarden als verbondenheid, doorzettingsvermogen en creativiteit. Loskomen van m’n ego betekent voor mij namelijk niet dat ik het kwijt wil raken. Het maakt me sterk, zelfverzekerd en betrouwbaar. De komende weken ga ik ook eens de andere delen van mijn ego verkennen, want ik ben meer dan alleen militair.

Hoewel veel mensen denken dat alle militairen het gewend zijn om met een rugzak te lopen, is dit niet helemaal waar. Als officier van een bereden wapen ben ik erg gehecht aan mijn voertuig. Vandaar dat de tocht van Irun naar Santiago de Compostella voor mij om meerdere redenen uitdagend gaat worden. Om m’n buddy maak ik me geen zorgen, want Nelleke vindt wandelen wel leuk.

Buon Camino!