Als ik om me heen kijk, wordt het steeds duidelijker dat we in de winter van onze reis zijn aanbeland. De dagen worden korter, steeds meer kerstverlichting siert de omgeving en er worden plannen gemaakt. Plannen die verder in de toekomst liggen dan de dag van morgen. Wanneer we nieuwe mensen ontmoeten, zijn we ineens niet meer degenen die nog zeeën van tijd hebben. Eerst waren we ‘zelfde-schuitjes-mensen’. Nu vervolgen zij de tocht richting Griekenland, Turkije of Thailand, terwijl wij koers zetten terug naar de Blauwe Banaan.
De ‘blauwe banaan’ is een economisch sterk gebied in Europa dat loopt van Noord-Italië via Zwitserland en Zuid-Duitsland naar Nederland, België en Zuid-Engeland. Het verwijst naar een dichtbevolkte en goed verbonden regio met veel industrie, innovatie en handel. De naam komt van de kromming op de kaart die lijkt op een banaan.
Ik ga de aangename temperaturen van Zuid-Italië missen, maar ik kijk er ook naar uit om via die Blauwe Banaan weer naar huis te gaan. Ik kijk ernaar uit om minder afval op straat te zien, om tijdens het autorijden weer voorrang te kríjgen en om mezelf zonder schaamte in het Engels uit te drukken. Het is waar dat je iets pas echt waardeert wanneer je het een tijd niet hebt gehad. Zoals hagelslag op je boterham. Dat gezegd hebbende is het een ongekende luxe dat dit momenteel de uitdagingen van mijn leven zijn. Ik voel me dankbaar dat we deze keuze hebben gemaakt.
In Zuid-Italië hebben we ‘dolce far niente’ leren kennen. Het verwijst naar het genieten van ontspanning en het zorgeloos nietsdoen, zonder je schuldig te voelen. Hier is nietsdoen geen verspilling, maar een kunst. Misschien is dat een les die ik mee kan nemen naar de Blauwe Banaan: dat efficiëntie ook ruimte mag maken voor betekenisvol niets. Toch vind ik het spannend om weer de drukte van de Blauwe Banaan tegemoet te rijden. Het voelt als een zachte botsing tussen werelden. Hier in het zuiden bepaalt de zon het ritme, terwijl daar de klok dicteert. Toch vraag ik me af: kunnen we onderweg niet wat zonlicht meenemen in ons systeem van minuten en uren?
Tijd is geld, en wanneer je je tijd niet efficiënt indeelt, verspil je kansen om productief te zijn en economische waarde te creëren. Dat resoneert voor geen meter meer. Toch blijf ik een realist. Het leven als pensionado zonder AOW of pensioen is op de huidige manier niet voor eeuwig houdbaar. En in mijn realisme geloof ik dat veel ogenschijnlijke tegenstellingen naast elkaar kunnen bestaan. Wat ik afgelopen jaar heb ontdekt, is dat dromen niet alleen ontstaan in de stilte, maar ook in beweging. Ik zie het als de paradox van het leven: dat je stil moet staan om te weten waar je heen wilt. Tijdens deze reis zijn nieuwe dromen ontstaan, die net als deze droom geld kosten. Dat maakt dat we met nieuwe doelen terugkeren naar Breda.
Het terugblikken is begonnen: ik zie de komende tijd niet als een afsluitend hoofdstuk, maar als onderdeel van een fundament. Ik kijk ernaar uit om geld te verdienen met een baan die energie geeft. Een baan met maatschappelijke waarde. Een baan waar mijn potentie volledig tot z’n recht komt. Met alle inzichten die we afgelopen jaar hebben opgedaan, kijk ik ernaar uit om bij die baan mijn steentje bij te dragen. Ik ben opgeladen en klaar voor het leven in de Blauwe Banaan. Misschien is dat het echte avontuur dat voor ons ligt: een balans vinden tussen beide werelden. Soms efficiënt, soms langzaam, maar altijd met volle overtuiging.
Op de hoogte blijven van onze nieuwste blogs?
Schrijf in | Bevestig mail | Controleer spam
