Heimwee

Heimwee naar het reizen, verlangend naar nieuwe horizonnen, terugkijkend op de rijkdom van het afgelopen jaar. De wereld roept zachtjes, zelfs nu we thuis zijn. Of misschien juist nu we terug thuis zijn. Want dat zijn we: thuis. Thuis, de plek waar de reis tot rust komt en de verhalen kunnen landen. De plek waar herinneringen groeien en dromen nieuwe vormen aannemen.

We zijn thuis. Terug in ons koude kikkerlandje. Waar de horizon niet wordt gedomineerd door bergen en zon, maar door regen en rechte lijnen. Aan de nieuwbouw in het straatbeeld te zien, lijkt de stikstofcrisis opgelost. Verder is er weinig veranderd, en voelt een avond in de kroeg met vrienden als vanouds, alleen dan wat duurder. Langzaam daalt het besef in dat de wereld thuis gewoon is doorgedraaid, ook zonder ons. Terwijl we ons aanpassen, ontstaat er heimwee naar ons andere thuis: dat huis op wielen.

In ons huis op wielen zetten we koers naar de zon. Hier wordt er verstoppertje gespeeld, en de zon wint dagelijks. Daar stelden we na de ochtendroutine een intentie voor de dag. Hier, thuis, plannen we weer dagen vooruit. Daar was de natuur dichtbij. Hier domineren de rechte lijnen en zien we alleen gecultiveerd landschap.

Toch zijn we blij om terug te zijn. Er is iets geruststellends aan een spaarrekening die groeit in plaats van krimpt, aan het gewicht van een echt boek in je handen in plaats van een e-reader. En het meest waardevol: de nabijheid van mensen die ons dierbaar zijn. Verbinding zonder wifi.

We voelen de zin om de rituelen en gewoontes van onze reis een plek te geven in dit dagelijkse leven. Niet als een stap terug, maar als een voortzetting. Een voortzetting van ons leven, waarin we voor nu het huisje op wielen hebben ingeruild voor ons huisje van steen.

Welkom thuis.