We hebben het zwaar onderschat, nou ja vooral Kevin dan. Het bouwen van onze flexibele werkplek waarmee we tijdens een sabbatical door Europa kunnen reizen. Kwaliteit kost tijd, maar zoveel tijd.. Uren, dagen, weken, wat zeg ik, maanden lang gewerkt naar dit moment. Het moment van vertrek zonder echt te weten wat nu…
Met volledige focus op het gereed maken van de bus zijn we de stip op de horizon uit het oog verloren.
Wat als we deze stip al zijn gepasseerd? Ingehaald zonder dat we hier erg in hadden. Waar bewegen we dan nu naartoe?
Wat als de wegen, de mensen en dingen aan ons voorbij gaan zonder dat we ze zien. Zonder dat we ze echt zien voor wie of wat ze zijn. Wat als het ons niet kan raken, afgesloten van de wereld gevangen in onszelf. Onze eigen gedachten.
Wat dan?
Dan hebben we te vertragen, te verstillen, te zakken naar dat punt waar geen moeten is. Stil te staan of juist door te gaan zodat die stip langzaam maar zeker terug in het zicht komt. Dat hij ons kan inhalen, bijbenen of hoe je het wilt noemen.
Want zonder deze stip zijn wij ons kompas kwijt en zeg nu zelf.. Zonder kompas is het lastig om je koers te bepalen. Maar eerlijk is eerlijk; op zoek naar het noorden in de Spaanse bergen vol citrusvruchten en de zon op onze ongebruinde gezichten, ok die van Nelleke, is zo erg nog niet.
Via de Catalaanse Pyreneeën van Frankrijk en de Costa del Garraf van Spanje is onze stip langzaam meer zichtbaar aan het worden. Keuzes maken omdat het mag en niet omdat het moet.
Mañana, mañana!
Op de hoogte blijven van onze nieuwste blogs?
Schrijf je dan nu hieronder in en ontvang een melding van wanneer wij iets nieuws gepost hebben! Vergeet niet te bevestigen door de mail te beantwoorden.
