Kop in het zand

Verrast door de golven van de Oostzee kijk ik ernaar uit om mijn surfboard van het dak te halen en het water in te gaan. Het zand is vrij van kwallen en het water heeft een verrassend laag zoutgehalte. Het voelt als een heerlijk cadeautje waardoor ik even alles vergeet. Wanneer de onderstroom me de baas wordt, keer ik terug naar het zand, dat er ideaal uitziet om mijn hoofd in te stoppen.

Zo voelt het namelijk af en toe in de herfst van ons avontuur: alsof ik op sommige gebieden m’n kop in het zand heb gestoken. “Ignorance is bliss” zeg ik weleens, maar het kan ook naïef zijn, bedenk ik me. Het kan ervoor zorgen dat je vergeet dat er boven de grond nog veel meer is. Bijvoorbeeld wanneer we toevallige ontmoetingen hebben met Oekraïense vrouwen die hun leven weer kleur proberen te geven. Dan krijgt de realiteit van de oorlog hier om de hoek een gezicht. Of op het moment dat ik me realiseer dat het september is en ik nog steeds niet weet of ik in januari een baan heb die me energie geeft. Dan wil ik m’n kop weer terug in het zand steken en het leven als pensionado vervolgen.

Ik wil vertrouwen houden dat er iets op mijn pad gaat komen, terwijl ik tegelijkertijd denk dat ik daarvoor in actie moet komen. Het is alsof ik voortdurend balanceer op een koord tussen geduld en daadkracht. Er zijn momenten waarop het vertrouwen overweldigend is, en andere momenten waarop ik voel dat ik moet handelen om dingen te laten gebeuren. Deze dans tussen loslaten en sturen vraagt om zelfreflectie en moed, vooral wanneer ik me online laat zien vanuit angst in plaats van vertrouwen.

In de huidige tijd lijkt het alsof je alleen bestaat als je jezelf (online) zichtbaar maakt. De niet-helpende gedachte dat wanneer je niet zichtbaar bent, je niet bestaat voor anderen, is geen prettige raadgever. Ik merk dat ik mezelf soms laat meeslepen door de druk om continu aanwezig te zijn op LinkedIn, maar tegelijkertijd besef ik dat echte waarde niet afhangt van zichtbaarheid. Wat sterk is uit innerlijke overtuiging, faalt nooit [1]. Dus ook niet wanneer het niet zichtbaar is voor anderen.

Persoonlijke waarden zijn niet statisch; ze groeien met elke nieuwe ervaring. Momenteel resoneren waarden als respect, authenticiteit en samenzijn sterk bij mij. Ik denk dat de normen die ik daaraan koppel, zijn mee geëvolueerd met onze mooie ervaringen. Ik ben erg nieuwsgierig of mijn normen te vereenvoudigen zijn in het leven in Breda. Het wordt ongetwijfeld een interessante dans.

[1] Het zijn de woorden van verzetsstrijder Johannes Arnoldus (“Frank”) van Bijnen. Deze woorden staan op een plaquette op het poortgebouw van de Koninklijke Militaire School.