*van de pelgrim
Wanneer het leven van een pelgrim meer dan wandelen van a naar b wordt. Meer zegeningen, meer pijn en meer kilometers. Veel meer kilometers te gaan.
We stappen letterlijk de lente in. Hoe verder we wandelen des te meer de natuur rond ons ontwaakt. Zo voel ik mij ook. Ontwaakt na een donkere winter. Ontwaakt uit mijn winterslaap. Nogal ruw en abrupt. Niet zachtjes wakker geschud. Nee, de rolluiken werden in een ruk geopend, het licht ongefilterd binnengelaten en er was geen ‘noise cancelling’. Het voelde als een hele aardverschuiving.
Ik kan bekennen dat ik de camino nogal naïef, onwetend en onvoorbereid ben ingestapt. Hoe dat kan met een militair aan je zijde? Struisvogelen is een effectieve, maar achteraf gezien niet de meest wijze tactiek.
Ik ben mezelf de afgelopen weken dan ook meermaals tegengekomen. Soms een best aangename ontmoeting, waarbij ik mezelf heb verrast met mijn nieuwsgierigheid en het niet weten voor me heb laten werken.
Op andere momenten was ik mezelf het liefst uit de weg gegaan. De rolluiken dicht en terug gaan slapen. Maar het weglopen van jezelf, verzwaart je baggage. Dus naast het terugsturen van een aantal onderbroeken, gaan deze ontmoetingen, de rest van mijn baggage uiteindelijk ook verlichten.
Op de hoogte blijven van onze nieuwste blogs?
Schrijf in | Bevestig mail | Controleer spam
