Onze reis door voormalig Joegoslavië voert ons langs oude grenzen en nieuwe ontmoetingen, door een smeltkroes van culturen, geschiedenissen en identiteiten. Dit deel van de wereld – waar eeuwenoude wortels botsen met recente conflicten – voelt rauw en oprecht. Een plek waar de sporen van het verleden nog scherp zichtbaar zijn, en waar grenzen tastbaar en voelbaar blijven. En toch, in deze ongepolijste chaos, voel ik me gezegend. Gezegend dat ik deze kant van Europa mag ontdekken.
In een poging de afgelopen weken te omschrijven, kom ik op het Bosnische woord ‘Ćejf’. Een woord dat verwijst naar het trage, intense genieten van elk ogenblik. Geen tastbaar begrip, maar een gevoel dat met zijn sluimerende aanwezigheid het moment vult. Het gaat om verbinding – met anderen, maar ook met mezelf. Verbinding met de natuur en de stad, met de bergen en de zee, met het vuur en het water. Het gevoel van ‘Ćejf’ is overal om me heen, en het strekt zich uit over de gehele Balkan.
De Balkan. Een mengeling van kleuren, culturen, schoonheid en pijn. Wie diep genoeg kijkt, ziet dat achter de glimlach van het landschap een verloren verleden schuilt, en achter de façade een vergeten verhaal. Een vergeten verhaal dat het gezicht liever niet laat zien. ‘Obraz’ – een Montenegrijns woord dat verwijst naar zowel gezichtsverlies als het tonen van je ware gezicht.
Obraz – het gezicht dat ik niet verberg, het gezicht dat ik kies te tonen. Mijn puurste vorm. Door mijn obraz te leven, wordt mijn omgeving een spiegel waarin ik mijn eigen authenticiteit weerspiegeld zie. Obraz – mijn ware gezicht. Zonder versiering, zonder masker. Gezichtsverlies of mijn ware gezicht?
De Balkan heeft me geleerd dat geen plek, geen mens en geen verhaal ooit volledig is. Alles is in voortdurende beweging, zoals de bergen die vervagen in de zee en de dag die steeds sneller overgaat in de nacht. Misschien ligt de ware schoonheid in de vragen die we blijven stellen, in de plekken die we blijven ontdekken en in het gezicht dat we blijven tonen. Want zoals de culturen hier, zo is ook ons leven een smeltkroes van verleden, heden en toekomst. En uiteindelijk vinden we onze weg door te verbinden – met anderen, met de wereld, en met onszelf.
Aan alles komt een einde. Niets is voor altijd, ook deze reis niet. Wanneer er niets meer is om voor weg te blijven, wordt het tijd om terug te keren. Want uiteindelijk maakt het niet zoveel uit waar je bent, zolang je in jezelf een goede plek hebt gevonden. Al moet ik zeggen: de zon op mijn gezicht is een verdomd prettige bijkomstigheid.
Op de hoogte blijven van onze nieuwste blogs?
Schrijf in | Bevestig mail | Controleer spam
